Simultaan met De Laaiende Linies kwam ook Het Lijdende Leiden tot stand. Dat was handig want veel van de info die we voor het opdrachtverhaal rond de fortengordel hadden verzameld kon ook gebruikt worden voor deze saga. Beide albums zijn dan ook gesitueerd in de periode van de Spaanse overheersing.
Elk jaar vieren de Leidenaars het feit dat de staatse troepen de belegering van de stad door de Spanjaarden ongedaan konden maken. Dat gebeurde op 3 oktober 1574. Daarmee kwam een einde aan drie maanden hongersnood, ziekte en algemene ellende. De festiviteiten rond deze gebeurtenis lokken elk jaar opnieuw vele duizenden mensen naar de stad voor 4 dagen van feest en spektakel. Traditioneel wordt er dan haring met wittebrood en hutspot gegeten, twee gerechten die een belangrijke rol speelden in de ontzetting van de stad.
Toen we het voorstel kregen om iets rond ‘Leiden Ontzet” te maken waren we meteen enthousiast. De tijd van de Spaanse overheersing was de favoriete periode van Vandersteen. Veel van zijn albums situeren zich in die tijd, ‘Het Spaanse Spook’ bv, en hij creëerde er zelfs een reeks rond, ‘De Geuzen’. Qua sfeer zaten we dus meteen goed. Bovendien is het verhaal van de bevrijding van Leiden doorspekt met drama. Er is natuurlijk het verhaal van de ontzetting zelf, maar ook in de stad waren er heel wat schermutselingen tussen de inwoners van de stad en hun gezagsvoerders en tussen de leiders onderling. En er is het liefdesverhaal tussen de Spaanse legerleider en zijn Magdalena Moons. Intrige genoeg om een verhaal mee te stofferen. Om onze helden niet als toeschouwers in het album te laten opdraven koos ik ervoor om hen de rollen van de belangrijkste historische figuren zélf te laten spelen. Een truukje dat Vandersteen zelf ook al gebruikte in ‘De Tartaarse Helm’. Lambik en Sidonia spelen de geliefden en hun verhaallijn mondt zelfs uit in een bijzonder romantisch einde maar net zoals in De Briesende Bruid wordt dat meteen weer ongedaan gemaakt. Meer Suske en Wiske kan een album niet zijn. Veel leesplezier!
Wie eens dagje wil meefeesten klikt hier. Maar pas op, het échte Lijden van Leiden begint op de dag na de braspartij. Neem voor de zekerheid maar een strip mee. Een stripje aspirientjes dan.
S&W 314 Het Lijdende Leiden
De Laaiende Linies
Laaiend enthousiast! Dat was de reaktie van onze opdrachtgevers -de drie deelnemende provinciën, Oost-West- en Zeeuws-Vlaanderen, op het album dat we voor hen maakten ter promotie van de fortengordel die deze drie provinciën doorkruist. Deze forten werden gebouwd tussen 1600 en 1800 en vormden de militaire grens tussen de noordelijke en de zuidelijke Nederlanden. Momenteel kregen deze forten een herbestemming als recreatiegebied en wordt er niet meer geschoten maar gewandeld of gefietst.
Dat het album er zonder slag of stoot gekomen is kunnen we dan weer moeilijk beweren. Daar waar we in een Suske en Wiske-album doorgaans wat vrijer kunnen omspringen met het verleden moest dat hier allemaal pietje precies zijn. Vooral de forten dan. En dat was -zacht uitgedrukt- niet zo makkelijk. Maar wat moet dat moet en dus hebben we er in de studio een punt van gemaakt zo accuraat mogelijk werk te leveren. Een pluim voor alle tekenaars die weer eens over een oneindig geduld bleken te beschikken. We danken ook de mensen die in opdracht van de provinciën ons werk moesten opvolgen. Streng maar rechtvaardig en altijd in de beste verstandshouding.
Het verhaal zelf was ook een huzarenstukje. Opdracht was om zoveel mogelijk forten in het verhaal te verwerken. Maar gezien deze allemaal een ander bouwjaar hebben was dat niet vanzelfsprekend. Daarom bedacht ik een zoektocht waarin Suske en Wiske en Jerom en Lambik op zoek gaan naar de twee gouden ogen die de vrede in het gebied moesten herstellen.
Deze ogen veranderden door de eeuwen heen geregeld van eigenaar zodat onze vrienden het spoor via de teletijdmachine doorheen de tijd moeten volgen.
Mijn favoriete fort is dat van Lillo. Een piepklein dorpje aan de Schelde, net buiten Antwerpen. Momenteel zijn er allerlei grote werken aan de gang maar tot voor kort was het oase van rustig groen. Ik mocht er graag vertoeven. Toch wel een beetje bang het er zal uitzien als de werken voorbij zijn. Het kleine binnenhaventje zou naar het schijnt verdwijnen en vervangen worden door een aanlegsteiger in de Schelde.
Blue girl
VRP 10
Een jubileumuitgave voor Wurg, pseudoniem voor Peter Van Gucht en Ward De Graeve, beresterk cartoonteam. Dit is de 10de cartoon voor ‘Ruimte’, het magazine voor ieder die zich interesseert in ruimtelijke ordening.
De joke ging dit keer over het braakliggende landschap achter het kerkhof van Deurne aan de skischans ruggeveld. Daar zijn zeer veel en bijzonder verscheiden clubs gevestigd. Allen kregen insparaak in de heraanleg van het braakliggende gebied.
Met verstrekkende gevolgen…

Mske N Mske
Suske en Wiske op MNM! Op 21 juni jongstleden waren Luc en ik aanwezig op de grote Peter Van De Veire ochtendshow waar ze een volledige aflevering aan onze twee helden hebben gewijd.
Met massa’s prijzen waaronder levenslang Suske en Wiske. Dat klinkt een beetje als een gevangenisstraf maar dat is het allerminst. Je krijgt dan alle albums toegestuurd, zolang je leeft.
Verder maakte Luc ook twee tekeningen op verzoek van luisteraars. Deze moesten de situatie waarin ze zich op dat moment bevonden doorsturen naar de studio en de grappigste daaruit werd dan beloond met een tekening.
De persoon in kwestie werd daarin uitgebeeld naast één van de figuren. De eerste was Jerom die de pony’s van Sofie in de weide zette en de andere was een begeleidster van bejaarden die met Lambik en een bus oudjes aan zee was.
Ikzelf moest er titels bij verzinnen. Met De Parende Pony’s en De Daverende Dementen als leuke uitschieters. Uiteindelijk werd het De Pientere Pony en Knoken in Knokke.
Peter en Eva (De Denderde Daeleman) waren voor de gelegenheid verkleed als respectievelijk Wiske en Suske. Ik wist niet dat Peter zulke mooie kuiten had.
Langs deze weg nog een dikke mersie aan het PVDV-ochtenteam.

Check out ook het zelfgemaakte filmkeuh!!! Klikkerdeklik!
De Kwakende Queen
Vers van de pers! Recht uit het ei! De Kwakende Queen! Een echte en retespannende whodunit voor kids (en volwassenen) Omsloten door één van de mooiste covers die we in de studio al gemaakt hebben. Binnenin ook prachtig tekenwerk van Luc, die weer de meest geniale figuren ontwierp en Peter Quirijnen die zich doorheen de architectuur van het negentiende-eeuwse Londen worstelde. Weer met vaste hand in inkt gezet door Eric, de Rob in het vak! Gauw halen en lezen zou ik zeggen. Meer info vind je als je hier klikt. Daar vind je ook meer info over de wedstrijd waarbij je een gezinstrip naar Londen kan winnen! Wie thuis met 10 kinderen zit, uw weet wat te doen!
AST: Hoe het niet moet in de verkoop.
In 1995 -inderdaad lang geleden- vroeg Roel van de Wiele van Atlas Business Training ons om een aantal sketches te schrijven voor het Anti Sales Theatre. ‘Ons’ dat zijn mezelf uiteraard, aangevuld met het talent van Ronny Schuerman. Het concept was hetvolgende; twee acteurs speelden een verkoopssituatie waarna een specialist deze met het publiek besprak en de fouten analyseerde, ten einde daar iets van bij te leren. Nu werd de lat niet te hoog gelegd, het ging om veelgemaakte fouten en meestal werden ze er nogal dik bovenop gelegd in de sketches. Leerzaam amusement waarbij de nadruk toch wel op dat laatste lag. Infotainment heet dat dan. Jarenlang trokken we met succes de aula’s van Vlaanderen rond, eerst met Roel zelf als coach, vervolgens nam Koen van den Brandt de fakkel over. Een ijzersterk team dat menig cursist kaakpijn van het lachen bezorgde. De acteurs van dienst waren Ronny en ik, maar toen ik in 2005 het schip verliet werd in Michel Van Looveren de juiste opvolger gevonden.
Deze opname dateert van ergens eind jaren 90′tig. Er werd nog volop over frank gesproken ipv euro enz… Wat je hoort is een sketch over telefonisch onthaal en wat er zoal kan misgaan. Er werd gespeeld met een minimum aan middelen, we maakten theater met letterlijk een tafel en twee stoelen, en dus werd de klankband ‘live’ gebracht. Ik blijf dit een erg geslaagde skecth vinden. Ooit stuurde ik de tekst hiervan op naar Gaston Berghmans die ‘m prompt wilde gebruiken voor zijn nieuwste show. Helaas hadden wij ‘m nog nodig maar toch… dat compliment kon tellen!
De bek van het vogeltje
Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Het is natuurlijk niet verwonderlijk dat zingen altijd met vogels geassocieerd wordt. Het zijn tenslotte ook die dieren die ons elke dag menen te moeten verblijden met hun chaotisch gekwetter. Dat hun zang meer klinkt als gefluit, getjirp of ander tjink-tjiep-tjak-tjak-pierlewiepgepiep wordt daarbij even vergeten. Je zingt als een nachtegaal, als een lijster of een kraai en laten we de zwanezang niet vergeten.
Wanneer er valse noten aan te pas komen worden er ook andere slachtoffers gezocht in de dierenwereld. De zangkunst van katten wordt niet erg hoog ingeschat, zo blijkt.
Een lange intro om te zeggen dat dit weekend de vierde editie van Ktuna zingt weer euh… inderdaad de Revue passeerde. Een avond volièrezang met Teit-a-teit en Karboenkel.
Twee talentvolle bands die beiden werkten met gastzangers uit theatergroep Ktuna. Iedereen mocht zich inschrijven om zijn snaveltje te roeren. Heel wat persoonlijke klassiekers werden opgevist wat resulteerde in een gevariëerde avond vol ambiance. De beste editie tot nu toe, mogen we rustig stellen. Tijd om al deze veugelkens een pluimpje toe te stoppen. Liesbeth Volders is een klasse apart. Als frontdame van Teit-a-teit wist ze de zaal te bekoren met schitterende vocalen. Een scheutje Duffy, een likje Adele, een snuif Aretha… een soulvolle mix en een podiumvastheid om U tegen te zeggen. Ronny Schuerman en zijn band worden elke keer weer beter. De lat die ze meebrengen ligt elke keer een streepje hoger. Ronny is een theaterbeest en dat zie je aan zijn performance. Joe Cocker-spasmen en Iggy Pop-geworstel resulteren in een heel eigen choregrafie. De nederlandstalige nummers worden stuk voor stuk vol vuur gebracht. En ook het spel van Karboenkel blijkt de grens van zijn kunnen nog steeds niet bereikt te hebben. Van rock naar schlager en alles daar tussenin, ze draaien er hun hand niet voor om. En dan waren er de gastzangers. Een bonte pluimage van enthousiastelingen die de longen uit hun lijf brulden. Uw eigenste PUG mocht zich daar ook bij rekenen. Ik bracht ‘I don’t like monday’s’ met Teit-a-teit en met Karboenkel galmde ik mijn versie van ‘Een beetje verliefd’ de wereld in. De reakties waren positief en dus is uw dienaar zo blij als een kermisvogel. Tot binnen 2 jaar! 

Foto’s Danny Radzio. Website Ktuna klik hier.
Voor volledig fotoverslag klik hier.
Het niet zo geheime project van PUG
In zijn tuin, daar waar vorig jaar nog een haan de ochtendzon tegemoet kraaide, wordt in alle lawaaierigheid (Roger werkt met een radio op de werf) een gebouw opgetrokken. Een garage! Jaja, met garagepoort en al. Maar het wordt nog zoveel meer, een theaterruimte, een repetitieruimte, een schildersatelier, kortom een creatieve werkplaats! Nog lang niet af maar toch al halverwege. Tot aan de officiële openstelling wordt nog niets vrijgegeven van de naam van mijn huizeke in den hof. Een beetje mysterie is altijd goed. Maar u kan hier toch al een rondleiding krijgen. Pas op, struikel nergens over en stoot uw hoofd niet.
Klik hier:
IMG_0803 – Computer
Kung Fu Panda 2
Vorige week de nieuwe Kung Du Panda gaan inspreken. De tweede in de reeks en hij ziet er aan de tweede trailer te oordelen redelijk spectakulair uit. Klik hier om zelf te checken. Hoe-ha! De eerste trailer dateert van langer geleden en is wat eenvoudiger van aanpak. Check hier. Ook deze keer kruip ik in het verenpak van Crane, master of Kung Fu. Een eerder zwijzaam type wat voor een dubbing acteur eigenlijk niet zo interessant is. Hier en daar heb ik de rol dan ook geweldig ingezwegen. In elk geval is de film waarschijnlijk binnenkort in de cinema te bewonderen.




