Ik hou erg van het verhaalidee al is het dan een ietwat moeilijker materie. Natuurlijk zijn onze albums altijd voorzien van meerdere lagen. Wie het album enkel met de plaatjes volgt zal er een opeenvolging van leuke aktie in zien en wie het ten gronde wil begrijpen leest de teksten. Ikzelf ben ervan overtuigd dat je je lezers niet moet onderschatten, ook kinderen niet. Maar langs de andere kant moet het ook niet teveel denkwerk opleveren want dan dreigt het geen amusement meer te worden. Dat is soms een best moeilijke evenwichtsoefeningen. Toen het nieuwe team net met Suske en Wiske begon kreeg het vaak te horen dat we té simpel waren. In reaktie daarop maken we af en toe een album met een meer ernstige ondertoon en De Tijdbobijn is daar één van. Eerlijk is eerlijk: in dit verhaal is een foutje geslopen. In de slotscene verliest het aapje zijn sleutel maar die heeft hij een paar prentjes later weer doodleuk rond zijn nek hangen. Dat maken we ooit nog goed bij een eventuele herdruk. Pluim voor de tekenploeg; het verhaal is schitterend getekend! Let ook op de mooie kijkplaten.
28 maart 2010