De laatste der Mohikanen

SW338 cover kopie

SW338 cover

Dit was ons laatste album in de oude vertrouwde stijl. Meegaan met je tijd moet natuurlijk wel maar toch pinken we een traantje weg. Want wat was komt nooit meer terug…
Een gezellig boekje is dit. Het zou er bijna nooit gekomen zijn ware het niet dat de nieuwe stijl nog helemaal nergens stond en we een lange periode van werkloosheid tegemoet zouden gaan. Luc opperde dan nog snel een ‘oud’ album te maken. Dat werd na wat geaarzel goedgekeurd door WPG en we gingen meteen aan de slag. Vanwege dat gedrentel was er geen tijd meer om het scenario op voorhand uit te schrijven. Luc moest één week later reeds beginnen tekenen wilde hij het verhaal binnen de termijn klaarkrijgen. Maar wij laten ons niet zo snel uit het lood slaan. Ik ging met Luc samen zitten op zijn terras en een uur later hadden we een verhaallijn van een halve pagina. Daarna werkte ik het verhaal a ratio van één plaat per dag uit en stuurde die telkens op naar Luc zodat hij verder kon. Een beetje zoals Vandersteen deed met zijn krantenverschijningen. Leuke maar ook spannende uitdaging want niet helemaal vrij van risico! De kans dat ik me zou vastrijden in het verhaal was groot. Gelukkig hadden we wel voorzien om het scenario in stukken te hakken zodat er flink wat speling mogelijk was. Elk personage vertelt zijn eigen verhaal en dat werkte prima. Bovendien was dat ook nog nooit gedaan zodat ook het concept fris was voor de reeks. Ik ben er heel tevreden over… Leuke knipoog op het einde ook, die verwijst naar de grote vernieuwing.

Schrijf een reactie

Kamerplanten bevorderen het maatschappelijk welbevinden!